در اطراف تهران و در دره کرج اين گياه با نامهاي محلي «سنجد تلخ» و «کام» و «کهام» و در دره طالقان «کاه» و در آذربايجان و در ميانه «چالي» گفته ميشود.
در ايران در دامنهها و ارتفاعات البرز ميرويد.
درختچهاي کوچک و خاردار با برگهاي نقره فام (پشت برگ) و گلهاي آن به رنگ مايل به سبز است. ميوه اش تخممرغي کوچک گوشتي به رنگ حنايي نارنجي با طعم کمي ترش که داراي مقدار زيادي ويتامين c است. از نظر ترکيبات شيميايي سنجد تلخ منبع غني از ويتامين c است.
يک فنجان چاي از ميوه آن حدود 80 ميلي گرم ويتامين دارد که خيلي ناپايدار است ولي گرد عصاره ميوه ويتامين c خود را 2 تا 4 سال حفظ ميکند. ميوه رسيده آن منبعي غني از کاروتن است به علاوه ويتامين B1نيز دارد. در تخم آن حدود 12 درصد روغن زردي که به کندي خشک ميشود وجود دارد. به علاوه در تخم آن دو ماده رنگي به نام زآکسانتين و کاروتن يافت ميشود. در برگها و شاخهاي 5 ـ4 درصد تانن يافت ميشود.
از نظر خواص و کاربرد دارويي از ميوه ترش سنجد تلخ مرباي خوشمزهاي درست ميشود. در هند شربتي از ميوه آن تهيه ميکنند که براي رفع ناراحتيهاي ريه تجويز ميشود و جوشانده ميوه سنجد تلخ براي رفع التهابهاي جلدي به کار ميرود و ميوه خام و رسيده آن را براي رفع کمبود ويتامين C مي خورند. در سوريه از ريشه اين گياه همانند صابون استفاده ميکنند و به همين دليل آن را «غاسول رومي» مينامند.
بايد توجه داشت که چون ريشه اين گياه سمي و داراي آلکالوئيد است مصرف آن بايد با احتياط و زير نظر پزشک متخصص صورت گيرد.
ضمیمه علمی روزنامه اطلاعات ( دانش ) ، یکشنبه 7 آبان 1391، شماره 25442 ، صفحه 6، با عنوان گیاهان دارویی ( سنجد تلخ )
لینک :
http://www.ettelaat.com/new/index.asp?fname=20121010-2811-54-53.htm&storytitle=%AB%D3%E4%CC%CF%20%CA%E1%CE%BB%FE
کانال صدای میانه در روبیکا