تا اواخر دهه هشتاد شمسی. میانه و اهر دو شهرستان بزرگ استان بودند و مرکز این دو شهرستان یعنی شهر های میانه و اهر تقریبا هم جمعیت و از نظر بزرگی برابر بودند. میانه کمی بزرگتر و اباد تر.
میانه دارای چهار بخش مرکزی - کاغذکنان -ترکمنچای - کندوان واهر دارای سه بخش مرکزی - هوراند و ورزقان. از اواخر این دهه راه این دو شهرستان از هم جدا شد.
ابتدا مروری میکنیم بر مسیر اهر! ابتدا شهرستان ورزقان از اهر جدا شد و بعد از یک دهه شهرستان هوراند.جمعیت شهر ورزقان در هنگام جدایی کمتر از 5 هزار نفر بود. و بعد ها بخش هوراند به مرکزیت شهر هوراند تبدیل به شهرستان هوراند شد. جمعیت هوراند در هنگام جدایی کمتر از 5 هزار نفر بود.
یعنی یک شهرستان تبدیل شد به سه شهرستان! یک فرماندار تبدیل شد به سه فرماندار! و مسلما سخن یک فرماندار در تبریز نافذ تر از سخن یک بخشدار خواهد بود! و نتیجه این تقسیم و ایجاد شهرستان ها رو بعد ها در طرح استان ارسباران و.... دیدیم! راه دیگر راه میانه بود.
شهر هایی مانند ترکمنچای یا اغکند یا ترک که هر کدام بزرگتر از هوراند و ورزقان بودند همچنان تابع میانه مانند. حساب کنین بودجه سه شهرستان کجا و یک شهرستان کجا! سه اداره راه کجا و یک اداره راه خسته با شهرستانی وسیع کجا! سه شبکه بهداشت و درمان کجا و یک شبکه و این همه روستا کجا؟
اهر ماند و شهرستانی یک سوم وسعت اولیه و میانه همان وسعت اولیه مسلما هرچه وسعت کمتر باشد ارائه خدمات راحت تر و بهتر خواهد بود .
اگر به وقت مناسب شهرستان های جدیدی در منطقه ایجاد می شد مطمئنا این مناطق از رشد بهتری نسبت به وضعیت فعلی برخوردار بودند. کاش نمایندگان فعلی در مورد تقسیم شهرستان و ایجاد شهرستان های جدید طرحی به مجلس و وزارت کشور ارائه دهند.
کانال صدای میانه در روبیکا