آیا میدانید کنگر دارای چه فوایدی میباشد؟ آیا میدانید کنگر برای تمام افراد مفید نیست و برای برخی حتی مضر است؟
فصل بهار پر از نوبرانه است، از جمله نوبرانههای فصل بهار کنگر است که دارای خواص درمانی زیادی است.
عصاره برگ و ریشه کنگر برای جلوگیری از رسوب چربی در جدار رگها مفید بوده و در درمان یرقان، سوءهاضمه، احساس ناراحتی در معده، نفخ، بیاشتهایی، تهوع، اسهال خفیف یا یبوست، نارسایی کبد، دفع مزمن آلبومین و کمخونی بعد از جراحی موثر بوده و از کبد در برابر سموم شیمیایی محافظت میکند.
کنگر معمولی گیاهی است خودرو با برگهای خاردار و ساقههای ضخیم شبیه به کرفس که از آن در پخت سوپ، خورش و حتی به صورت خام در سالاد استفاده میکنند.
البته با توجه به اینکه برگهای آن تیغهای ریز و تیزی دارند، هنگام پاک کردن مراقب دستان خود باشید؛ پس بهتر است از دستکش استفاده کنید.
کنگر طبیعتی گرم و خشک دارد و به همین علت آن را با ماست نیز میخورند و در ضمن برای آن دسته از افرادی که گرممزاج هستند، خوردن آن توصیه میشود. علاوه بر این، کنگر منبع غنی پتاسیم است.
کنگر ضدعفونیکننده، اشتهاآور، تببر و هضمکننده غذاست و در ضمن، مصرف آن باعث تقویت دستگاه گوارش میشود
این سبزی خواص دارویی نظیر خاصیت آنتیاکسیدانی و کاهندگی کلسترول دارد. بنابراین احتمال بروز سرطان را کاهش میدهد، خنثیکننده سموم کبدی و محافظ کبد است و به همین دلیل از دانههای آن داروهایی برای درمان بیماریهای کبدی به بازار عرضه شده است. در ضمن، عادت به خوردن آن به هضم غذا کمک کرده و اشتها را افزایش میدهد.
خوردن برگ کنگر تولید کلسترول در بدن را پایین میآورد. به همین دلیل داروهای تهیه شده از کنگر را برای امراض قلبی-عروقی و جلوگیری از تصلب شرایین استفاده میکنند. ماده سینارین که در عصاره برگ کنگر وجود دارد، باعث کاهش کلسترول خون میشود. تحقیقات نشان داده است که سینارین باعث کاهش سطح تریگلیسیرید خون نیز میشود.
کنگر
سینارین و ماده دیگری که به عنوان اسیدکافئیک شناخته شده است، کبد را در برابر عفونت حفظ میکند و به کبد کمک میکند تا بعد از تخریب قسمتی از آن دوباره خود را از نو بسازد.
اثرات دیگر آن شامل کاهش چربی خون، ضددرد، ضدالتهاب، کاهش قندخون و به طور ضعیف ادرارآوری است.
جالب است بدانید که یکی دیگر از استفادههای مهم کنگر در تولید پنیر است. زیرا این سبزی با آنزیمهایی که دارد میتواند با غلظت یک بر 150 هزار شیر را لخته و پنیر تولید کند.
دانه کنگر نیز حاوی روغنی است که از آن در تهیه صابون، شامپو و پولیشها استفاده میکنند.
از آنجایی که کنگر محتوی کربوهیدرات پیچیده غیرقابل هضم به نان اینولین است، خاصیت مسهلی دارد. از طرفی اینولین موجود در کنگر باعث افزایش باکتریهای مفید و کاهش باکتریهای مضر در مدفوع میشود. در حقیقت باعث حفظ سلامتی روده شده و احتمالاً میتواند خطر سرطان روده باریک را کاهش دهد. آنتیاکسیدان موجود در کنگر، پوست را در برابر سرطان محافظت میکند.
کنگر طبیعتی گرم و خشک دارد و به همین علت آن را با ماست نیز میخورند و در ضمن برای آن دسته از افرادی که گرممزاج هستند، خوردن آن توصیه میشود.
کنگر ضدعفونیکننده، اشتهاآور، تببر و هضمکننده غذاست و در ضمن، مصرف آن باعث تقویت دستگاه گوارش میشود.
این گیاه و به خصوص برگ آن ادرارآور و نیروبخش است و در ضمن قلب را نیز تقویت میکند.
کنگر در درمان یرقان، نارسایی کبد و کمخونی مؤثر بوده و از کبد در برابر سموم شیمیایی محافظت میکند.
به عنوان آخرین خواص نیز باید گفت که کنگر دارای اثراتی نظیر ضد تجمع پلاکتها (رقیق کردن خون)، ضدتهوع، ضدنفخ، خلطآور و مسهل است.
کنگر
چه کسانی بهتر است کنگر نخورند؟
بهتر است زنان باردار، کودکان، بیماران مبتلا به بیماری شدید کبدی یا کلیوی از مصرف برگ کنگر پرهیز کنند.
از آنجایی که برگهای کنگر محرک انقباض کیسه صفراست. افرادی که سنگ کیسه صفرا دارند، نباید آن را مصرف کنند؛ چرا که افزایش انقباض کیسه صفرا منجر به انسداد مجاری و حتی پارگی کیسه صفرا میشود.
همچنین اشخاصی که نسبت به کنگر یا خواص سینارین حساسیت دارند، باید از مصرف این گیاه پرهیز کنند.
******************
والک کوهي نوعي سبزي وحشي و خودرو است که در رشته کوه البرز و فقط در فصل بهار مي رويد. سرشار از کلسيم و انواع ويتامين هاي نافع بدن است.
والک يکي از گونه هاي سير و به اصطلاح نوعي سيرکوهي است. نام علمي آن Allium ursinum L و نام انگليسي آن Board-leaved Garlic، wild Garlic و از خانواده Liliaceae مي باشد.
با نام هاي پياز خرسي، سير جنگلي، سير خرس نيز از آن ياد مي شود. والک بسيار ملايم تر و شيرين تر از سير معمولي است و بيشتر مصرف دارويي دارد. بوي آن شبيه پياز است.
قسمت مورد استفاده والک، گياه جوان و به ندرت از گياه خشک شده يا عصاره آن است.
ترکيبات شيميايي والک
والک حاوي ترکيباتي مانند اسانس فرار که حاوي ترکيبات گوگردي است، مي باشد. والک را در فصل بهار مي چينند و براي فصول ديگر به دو روش فريز کردن و يا خشک کردن نگهداري مي کنند. در صورتي که بخواهيد سبزي والک را خشک کنيد، حتماً بايد به روش خشک کردن در سايه عمل کنيد.
خواص و اثرات دارويي والک
* والک در موارد تصلب شرايين، اسهال، اتساع روده اي، آنفلوانزا، برونشيت، بيماري اسهال خوني از نوع آميبي و سياه سرفه به کار مي رود.
* خوردن آن تنفس را آسان و تنگي نفس را درمان مى کند.
مداومت در خوردن والک سبب ريزش موى سفيد و در آمدن موى سياه به جاى آن مي شود. اين خاصيت به علت داشتن فلز منگنز است که در آن زياد بوده و عامل سياهى موى بدن انسان مى باشد
* والک با انبساط ملايم عروق خوني سبب کاهش فشار خون مي شود.
* سرشار از ويتامين C بوده و داراى لعاب و صمغ زياد مى باشد.
* والک براي تصفيه خون بسيار مفيد است و در ناراحتي هاي هاضمه کمک مي کند و خواص پياز آن تا حدود زيادي شبيه سير است.
* مصرف گياه والک باعث کاهش قند و پيشگيري از افزايش فشار خون در مبتلايان به ديابت مي شود.
* سير کوهي براي کساني که تنگي عروق دارند و همچنين براي سرگيجه بسيار مفيد است.
* اين گياه ضد عفونى کننده ي قوى است؛ به هضم غذا کمک مى کند و ضد کرم معده و کرم کدو است.
* اثر خوبى بر روى اعصاب دارد و از آن براى درمان نسيان، تقويت اعصاب و اشخاص فلج استفاده مي کنند.
* تسکين دهنده درد روماتيسم، سياتيک و نقرس مى باشد.
* ادرار را باز مى کند و رنگ چهره را نيکو مى سازد.
* پادزهر سموم حيوانى و غذايى هست.
* مداومت در خوردن والک سبب ريزش موى سفيد و در آمدن موى سياه به جاى آن مي شود. اين خاصيت به علت داشتن فلز منگنز است که در آن زياد بوده و عامل سياهى موى بدن انسان مى باشد. از اين نظر شباهت زيادى به سير دارد.
* به علت داشتن املاح زياد، خون را قليايى کرده و اسيدي بودن آن را از بين مى برد.
* ميوه والک بسيار خنک و ضد رطوبت بدن است و راه ورود ميکروب ها را به عروق مى بندد و از خونريزى و فساد خون جلوگيرى کرده و رقت خون را درمان مى کند.
* ملين و اشتهاآور بوده و ادرار را زياد مى کند.
* مسکن صفرا و پاک کننده صفرا از امعاء است.
* بهترين درمان روماتيسم و تصلب شرائين است، براى کسانى که از درد معده رنج مى برند، ميوه ى خوبى است و از تحريکات جلدى جلوگيرى مى نمايد.
* شربت والک براى مبتلايان به تب و آبله مرغان و سرخک بسيار مفيد است. غرغره ي جوشانده ي آن براى درمان دردگلو و آنژين سود فراوان دارد.
* سکنجبين ميوه آن خنک کننده بوده و براى رفع يرقان و التهاب صفرا و کبد سودبخش است.
* اگر بر روي پوست ماليده شود باعث قرمزي پوست مي شود.
* به صورت موضعي برگ هاي له شده ي آن را مي توان براي از بين بردن آبسه و کورک به کار برد.
* ماليدن عصاره ميوه والک جهت زخم هاى آبدار و چرکى نافع بوده، آن ها را خشک مى کند و گل آن نيز همين خاصيت را دارد.
* ضماد برگ والک جهت زخم هاى سرد و برآمدگى چشم از حدقه مفيد است. عصاره ي برگ و ساقه ي آن که تازه چيده و کوبيده شده را با کمى صمغ مخلوط نماييد، جهت امراض چشم مخصوصا جوش پلک و ريزش اشک، ناخنه و ورم پلک چشم مفيد مى باشد.
* جويدن برگ والک جهت ورم لثه و رفع بى حسى آن مفيد مى باشد. جوش هاى دهان را از بين مى برد و بوى بد دهان را برطرف مى نمايد.
* نوشيدن آب برگ و ساقه آن که تازه باشد با کمى صمغ عربى جهت تقويت معده و خونريزى معده و بند آمدن اسهال و معالجه بواسير نافع است.
* گل والک نيز اسهال را بند مى آورد و ضماد برگ آن بر روى دکمه بواسير خونى نافع است.
* نوشيدن جوشانده ريشه والک علاوه بر بند آمدن اسهال، سنگ کليه و مثانه را خرد مى کند.
از برگ اين گياه تا مي توانيد استفاده کنيد و چنان چه در اختيار نداريد از سير معمولي چه از برگ و چه از پياز آن ميل نماييد. اثر گياه تازه بهتر از پخته ي آن است. برگ آن را همراه با جعفري و پيازچه به صورت سبزي خوردن يا سالاد، سوپ، آش کوکوي بدون تخم مرغ مي توانيد تناول نماييد.
طرز تهیه والک پلو:
مواد لازم:
والک .................... 1 کیلو
برنج ......... 5 پیمانه
نمک و روغن .......... به مقدار کافی
تخم مرغ ................ 6 عدد
طرز تهیه:
والکها را پاک کرده بشویید سپس درشت خرد کنید برنج را شسته و 4-3 در آب و نمک خیس دهید سپس به همراه والک در آب جوش ریخته و برنج را آبکش کنید . این برنج را مثل پلو های مخلوط دیگر دم کنید و موقع سرو با نیمرو میل کنید .
توجه: لازم به يادآوري است اين گونه گياهان وحشي را بدون شناسايي کامل نبايد مصرف کرد.
******************
مارچوبه گیاهی سرشار از اینولین، پورین، ویتامین C، بتاکاروتن، ویتامین E، روی، منیزیم، سلنیوم، آسپاراژین، آسپاراژیناز، تیامین، ریبوفلاوین، نیاسین، پانتوتنیک اسید، پیریدوکسین، اسیدفولیک، کولین و ... است.
مارچوبه یکی از سبزیهایی است که در تمام دنیا در فصل بهار برداشت میشود. البته زمان برداشت آن در مناطق آب و هوایی مختلف، متفاوت است. در برخی از مناطق دنیا در ماه فوریه معادل با بهمن و در برخی نقاط دیگر در جولای معادل با تیرماه برداشت میشود؛ اما اوج برداشت آن در اکثر نقاط جهان، در فصول فروردین و اردیبهشتماه میباشد.
ساقههایی که سریعاً چوبی میشوند
تمام سبزیجات بر خلاف محصولات حیوانی وقتی برداشت میشود، نمیمیرند و همچنان برخی از فعالیتهای متابولیکی خود را حفظ میکند. این فعالیتها عبارتاند از: دریافت اکسیژن، تجزیه نشاسته و قند، آزاد کردن دی اکسید کربن و ... . البته میزان اینگونه فعالیتهای گیاه به فعالیت تنفسی گیاه بستگی دارد.
فعالیت تنفسی مارچوبه از سایر گیاهان بیشتر است. به همین علت زودتر از سایر گیاهان آب خود را از دست داده، سخت و چوبی میشود. برای جلوگیری از این فرآیند میتوان انتهای مارچوبه را در یک پارچه مرطوب پیچید و در یخچال قرار داد. ولی با این روش حد اکثر تا 48 ساعت باید گیاه را مصرف کرد.
مارچوبه، یکی از منابع اصلی پروبیوتیک
مواد غذایی پروبیوتیک که بیشتر در منابع غذایی گیاهی یافت میشوند، در دستگاه گوارش تجزیه نمیشوند و غذای مورد نیاز برای باکتریهای روده مانند بیفیدوباکتر و لاکتوباسیلوس را فراهم میآورند. این باکتریها که از باکتریهای پروبیوتیک میباشند تجزیه مواد در دستگاه گوارش را تسهیل میکنند و احتمال ابتلا به بسیاری از بیماریهای رودهای مانند سرطان روده، بیماریهای التهابی روده، آلرژی و... را میکاهند. یکی از پروبیوتیکهای بسیار مهم اینولین میباشد که از پلیفروکتانها است؛ و مارچوبه یکی از منابع اصلی اینولین میباشد.
درمان بیماریهای التهابی با مارچوبه
مواد ضدالتهابی موجود در مارچوبه عبارتاند از: ساپونین A، سارساساپوژنین، پروتودیوسین، دیوسژنین و فلاوونوئیدهای کورستین، روتین، کامفرول، ایزورامنتین. این مواد شیمیایی از فرآیندهای التهابی در بیماریهای خودایمنی جلوگیری میکنند.
سارساساپونین موجود در مارچوبه، یکی از مواد شیمیایی بسیار موثر در بهبود بیماری ALS (اسکلروز چندگانه آمیلوتروفیک) است؛ که یک بیماری خود ایمنی مزمن میباشد. در این بیماری سیستم ایمنی بدن نورونهای عصبی را به عنوان عوامل بیگانه میپندارد و علیه آنها واکنشهای متعدد التهابی نشان میدهد.
مطالعات متعددی در رابطه با اثرات ضدسرطانی مارچوبه بر سرطان کبد صورت گرفته است و نشان داده شده که سرطان کبد به وسیله مواد آنتیاکسیدانی فعال موجود در مارچوبه متوقف گردیده است.
مارچوبه ضد سرطان است
آنتیاکسیدانهای موجود در مارچوبه عبارتاند از: ویتامین C، بتاکاروتن، ویتامین E، روی، منیزیم و سلنیوم.
مارچوبه همچنین سرشار از گلوتاتیون میباشد و به نسبت سایر سبزیجات از آنتیاکسیدانهای بیشتری تشکیل یافته است. این مقادیر بالای مواد آنتیاکسیدانی، رادیکالهای آزاد را از بین میبرد و منجر به خواص ضدسرطانی میشود.
همچنین مواد شیمیایی فعال در مارچوبه به علت کاهش التهاب میتوانند فعالیت متابولیکی سلولهای سرطانی را تغییر دهند. مطالعات متعددی در رابطه با اثرات ضدسرطانی مارچوبه بر سرطان کبد صورت گرفته است و نشان داده شده که سرطان کبد به وسیله مواد آنتیاکسیدانی فعال موجود در مارچوبه متوقف گردیده است.
مارچوبه، علیه بیماریهای قلبی و دیابت
مواد آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی موجود در مارچوبه، بسیاری از بیماریهای مزمن مانند دیابت نوع 2 و بیماریهای قلبی را متوقف میکنند. مقادیر بالای ویتامینهای گروه B در مارچوبه، مسئول اثرات ضددیابتی این گیاه میباشند.
ویتامینهای گروه B که در مارچوبه به فراوانی یافت میشوند، عبارتاند از: B1 (تیامین)، B2 (ریبوفلاوین)، B3 (نیاسین)، B5 (پانتوتنیک اسید)، B6 (پیریدوکسین)، B9 (اسیدفولیک) و کولین. ویتامینهای گروه B نقش مهم و کلیدی را در متابولیسم قندها و نشاسته ایفا میکنند و برای مدیریت مناسب قند خون ضروری میباشند.
اسیدفولیک نیز نقش کلیدی در تنظیم هوموسیستئن (که افزایش آن ریسک ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی را افزایش میدهد) دارد.
مارچوبه همچنین منبع بسیار خوبی از فیبر محلول میباشد و مطالعات متعدد نشان داده است که فیبر محلول ریسک ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی و دیابت را میکاهد.
بهبود لوسمی با مارچوبه
یکی دیگر از زمینههای تحقیق در رابطه با مارچوبه، اثر آن بر بیماری لوسمی میباشد. لوسمی نوعی سرطان است که مغز استخوان را درگیر میکند و بر تولید گلبولهای سفید خون اثر میگذارد. در این بیماری گلبولهای سفید به حالت طبیعی تولید نمیشوند و یا به طور طبیعی فعالیت نمیکنند.
یکی از عملکردهای گلبولهای سفید معیوب در بیماری لوسمی، این است که اسیدآمینه آسپاراژین را از سایر سلولها و پروتئینهای خونی جذب میکند. در نتیجه برای درمان این بیماری آنزیم آسپاراژیناز که تجزیه کننده آسپاراژین میباشد، به فرد تزریق میشود.
نکته قابلتوجه این است که مارچوبه با نام لاتین آسپاراژوس، سرشار از اسیدآمینه آسپاراژین و آنزیم آسپاراژیناز است. به همین علت یکی از گزینههای اصلی برای درمان بیماری لوسمی و تهیه داروهای برطرفکننده لوسمی میباشد.
بوی بد ادرار در نتیجه مصرف مارچوبه
برخی افراد بعد از مصرف مارچوبه، بوی بدی در ادرارشان ایجاد میشود. مواد حاصل از تجزیه مارچوبه در بدن که مرتبط با ایجاد بوی بد در ادرار میشوند، عبارتاند از: متان اتیول، کربن دی سولفید، بوترولاکتون، ترکیبات متعدد سولفوری دیگر و ... بدن برخی افراد به دلیل اختلالات خفیف ژنتیکی در فرآیند تجزیه و متابولیزه کردن مواد شیمیایی موجود در مارچوبه، مواد بوداری را ایجاد میکند. این افراد باید با وجود اثرات فوقالعاده این گیاه، به دلیل این اختلال ژنتیکی مارچوبه را از رژیم غذایی خود حذف نمایند.
مارچوبه مضر برای افراد مبتلا به نقرس و سنگ کلیه
افرادی که اختلالات مرتبط با پورین مانند تجمع اسیداوریک دارند، باید از مارچوبه که سرشار از پورین میباشد؛ اجتناب کنند. از شایعترین اختلالات مرتبط با پورین، نقرس و سنگهای کلیوی اوراتی میباشد.
پیشنهادهایی برای گنجاندن مارچوبه در رژیم غذایی
1. استفاده از مارچوبه تازه در سالاد سبزیجات
2. مارچوبه پخته در پاستا، ماکارونی، لازانیا، پیتزا و...
3. اضافه کردن مارچوبه به املت، کوکو سبزی، خوراک مرغ و ...
4. اضافه کردن به انواع سوپهای سفید، سوپ سبزیجات و...
*******************
ریواس یا ریباس، گیاهی است از تیره ترشک ها (هفت بندها) و دارای ساقه های هوایی و برگ های آن محتوی مواد ذخیره ای و اسیدی است و به همین جهت مورد استفاده خوراکی قرار می گیرد.
ریواس هنگام بهار در نواحی گوناگون ایران، دامنه کوه ها، کنار رودخانه ها و مناطق برخوردار از آب های راکد می روید و برگ ضخیم و گوشت دار این گیاه مصرف غذایی دارد. تکثیر ریواس معمولاً با کشت در خزانه و انتقال به کشتزار و یا از طریق کشت بذر تازه صورت می گیرد.
خواص درمانی
ریواس طبیعت سرد دارد و دارای ویتامین ها و املاح معدنی گوناگونی است. برای تمامی اعضای بدن، ماده غذایی بسیار ممتازی شمرده می شود و اثر شگفت انگیز و معجزه آسایی دارد. قابض است و برای تقویت معده و کبد مفید می باشد.
خوردن ریواس برای بیماران تب دار و بی اشتها مفید بوده و یرقان، وسواس، سستی را درمان می نماید. در این گونه موارد می توان 100 گرم از آب ریواس یا رب ریواس را میل کرد. صفرا و دل به هم خوردگی را رفع می کند و برای حصبه و اسهال گرم صفراوی مفید بوده و کرم کُش است.
خوردن ریواس را نباید در برنامه غذایی از یاد بُرد. ریواس را برای تهیه خورش، کمپوت، مربا و شربت مورد استفاده قرار می دهند. سعی کنید در مصرف ریواس زیاده روی نکنید.
مفیدترین طریقه مصرف آن، مصرف آب ریواس همراه با آب هویج، کرفس، خیار و سیب می باشد که یک سوم آب ریواس و دو سوم بقیه مواد است.
ریواس اثر ملین داشته و اشتها آور است و برای افزایش اشتها و یبوست مفید می باشد. مصرف ریواس برای مبتلایان به سنگ کلیه و ناراحتی های مثانه خطرناک است.
شیر مادرانی که ریواس می خورند، در نوزادان تولید اسهال می کند. ریواس، مقوی قلب و اعصاب بوده و برای درمان بواسیر مفید است.
ریواس به عنوان فعال کننده عملکرد دستگاه گوارش، ناقل نمک های صفراوی و محرک ترشح کبد شناخته شده است. نخستین کار کرد آن در دهان این است که با تحریک جوانه های چشایی به واسطه مزه تلخ خوشایندش، موجب پاک شدن حفره دهان شده و دهان را برای چشیدن غذای بعدی آماده می سازد. این گیاه در معده سبب افزایش ترشح معدی و تحریک آن می شود. در نتیجه به طور کلی باعث بهبود عملکرد معده می گردد.
علاوه بر این با تحریک ترشح نمک های صفراوی از کبد، به تنظیم جذب چربی از روده کمک می کند.
ریواس خاصیت مسهلی، ضد التهابی و متعادل کننده عملکرد روده ها (درمان یبوست و اسهال) را داشته و در درمان یرقان، خونریزی معدی- روده ای، اختلال قاعدگی، ورم ملتحمه چشم، جراحات ناشی از ضربات و صدمات جسمانی، زخم های چرکی سطحی و سوختگی های حاصل از حرارت کاربرد دارد.
ارزش تغذیه ای 85 گرم ریواس
انرژی ... 29 کیلو کالری
چربی ... 2/0 گرم
پروتئین ... 8/0 گرم
کربوهیدرات ... 7 گرم
کلسیم ... 266 میلی گرم
سدیم ... 5 میلی گرم
پتاسیم ... 148 میلی گرم
ویتامین ث ... 7 میلی گرم
ویتامین آ ... 100 تا 300 واحد بین المللی
سایر مصارف ریواس
ریواس به علت خاصیت اسیدی، برای پاک کردن ظروفی که آثار سوختگی مواد غذایی در آنها به جای مانده باشد، مورد استفاده قرار می گیرد.
افرادی که موی آن ها قهوه ای کم رنگ است، با استفاده از ریشه این گیاه می توانند به رنگ موی طلایی دست یابند. برگ های ریواس را می توان به عنوان حشره کش موثر برای دفع حشرات به کار برد.
ریواس با طعم منحصر به فرد خود، در بیشتر پس غذاها (دسرها) و شیرینی ها استفاده می شود. تا پیش از سده 18 کاربردی در پخت غذا نداشت.
گیاه یاد شده تا یکی دو روز در یخچال قابل نگهداری است. برای نگهداری طولانی تر ریواس، پس از بریدن ساقه ها، آن را منجمد می کنند. اگر ساقه های ریواس به طور خام مصرف شود، به شدت ترش خواهد بود. به طور معمول آن را با شکر یا عسل می پزند و یا در کیک ها مورد استفاده واقع می شود.
همچنین به تنهایی یا همراه یا توت فرنگی در تهیه ژله و مرباها به کار می رود. چاشنی هایی که با ریواس مصرف می شوند، عبارتند از لیمو، دارچین و زنجبیل.
منبع: تبیان
کانال صدای میانه در روبیکا