ماجرا از آنجایی آغاز شد که صبح یک روز، آقای سعادتی، فرماندار میانه در حال عزیمت به سمت شهرستان بود که کنار جاده، دانش آموزی را دید که منتظر خودروی عبوری است برای رسیدن به مدرسه توقف کرده و دانش آموز را سوار می کند؛ از او می پرسد که آیا همیشه آنجا و به آن شکل منتظر می ماند؟ دانش آموز از رفت و آمدهای خود و همکلاسی هایش با خودروی شخصی معلمش بصورت سرویس برای مدرسه سخن می گوید و با افسوس از تصادف وی خبر می دهد و از زحمت های معلم و خستگی هایش تعریف می کند.
آقای سعادتی، دانش آموز را به مدرسه اش در روستای سوینج سفلی رساند و سپس با مدیر آموزش و پرورش ترکمانچای تماس گرفت تا موضوع را دقیق تر پیگیری کند.
آن معلم سانحه دیده، آقای ایرج حسنی، مدیرآموزگار مدرسه روستای سوینج سفلی بود که بر اثر شدت تصادف، زیر تیغ جراحی رفته و مدتی در منزل و به دور از کلاس و مدرسه و شاگردانش به سر می برده.
او معلم بازنشسته ای است که پس از ۳۱ سال خدمت، به دلیل نیاز به نیرو، مجددا توسط آموزش و پرورش به کارگیری شده.
به عیادتش رفتیم و جویای احوالش شدیم و سپس بهمراه معلم، به مدرسه روستا رفتیم.
لبخند بر صورت و اشک بر چشم دانش آموزان بود؛ گویی چند روزی که معلم سر کلاس حاضر نشده، دلتنگی امان کودکان را بریده باشد…
حس متقابل آقای حسنی هم نشان از علاقه بسیار او به شاگردانش داشت.
فرماندار از تلاش های این معلم خوب و زحمتکش قدردانی کرد.
او همچنین از دانش آموزی که همان روز موضوع تصادف معلمش به وی اطلاع داده بود را نیز دید و تشکر کرد.
آقای حسنی، فقط یک نمونه از دریای بی کران معلمان فداکار و زحمتکش است که عمر خود را صرف آموزش و تربیت آینده سازان این مرز و بوم می کنند.
معلمانی که باید همواره قدردان آنان باشیم؛ نه فقط در حرف و زبان؛ بلکه در عمل.
رضا امامی/ خبرنگار صدا و در شهرستان میانه
